Capítulo 39

Quaeque relicta perit, feratur de matura de vixdum,
Pnimula:  distinctus de ebeno de quique, flavet de caetera,
Flos, et qui moeda metálica nomen detrectat eburna.
Ardenti violae rosa proxima fundat odores;
Placens de Serpyllumque, et acerbo flexile vultu,
Verbascum, ac tristem si libra amictum de legit de sibi.
Quicquid habes pulcri fundas, amarante,:  coronent
Narcissi lacrymis calices, feretrum de sternantque,
Tectus ubi lauro jacet de Lycidas:  oti de ut de adsit
Aliquid de Saltem, ludantur de ficta imaginam mentes.
Eu miserum!  Tua nam litus, sonorum de pelagusque,
Ferunt de Ossa, jacteris de procul de queiscunque em oris,;
Sive procellosas extremista ingens de Symplegadas
Esmague visis de égua de subter, alit quae monstra profundum,;
Sive (negavit enim precibus te udis de Júpiter)
Sene de Cum Bellero, fabula de qui de veterum, dormis,,
Qua custoditi montis praegrandis imago
Namancum atque arces longe prospectat Iberas.
Verte retro te, deum de verte, precando de mollire,:
Et vos infaustum juvenem delphines agatis.
   Ponite esmagam lacrymas, sentou flevistis de enim, agrestes.
Periit de Non Lycidas, origo de moeroris de vestri,,
Marmorei quanquam fluctus hausere cadentem.
Assim et em aequoreum se condere saepe cubile
Videas de Luciferum;  tempus de longum de nec, effert de et,
Caput de Demissum, vestitus de novo de igne,;  et, aurum,
Rutilans de Ceu, em splendescit de poli de fronte Eoi.
Assim obiit Lycidas, assim assurrexit em altum,;
Illo, quem peditem égua sustulit, amico de usus.
Nunc campos alios, alia errans stagna secundum,,
Rorantesque lavans integro nectare crines,
Examine cantari de nobis de inauditos Hymenaeos,
Fortunatorum sedes ubi mitis amorem
Affert de Laetitiamque.  Illum de Hic, quotquot Olympum
Praedulces habitant turbae, ordo de venerabilis,,
Circumstant:  canunt de aliaeque, canendum de interque,
Majestate sua veniunt abeuntque catervae,
Omnes ex oculis lacrymas arcere paratae.
Logo non Lycidam esmagam agrestes de lamentantur.
Divus eris ripae, puer, hoc ex tempore nobis,,